Jaren dertig

‘Ik denk steeds vaker dat we weer in de jaren dertig zitten”, hoorde ik een twintiger zeggen bij de visspecialist in de straat, waar ik alleen maar kom voor verse haring en waar ik dan af en toe iets inbreng over FC Volendam of Vitesse, maar nooit om de grotere gebeurtenissen op deze planeet te bespreken. Volgens mijn moeder Paula van Roosmalen-Breekelmans, ze hoeft het allemaal niet meer mee te maken maar ze was wel van 1931, waren de mensen in de jaren dertig helemaal nergens mee bezig. Het doet een beetje denken aan Caroline van der Plas die als een Zwitserse koe met een enorme bel om de nek noodklokkenluidend over de belabberde berichtgeving en de geringe aandacht van de andere politici voor Iran door de virtuele polder stampt, maar zelf vergeet aan te schuiven als het er in de Tweede Kamer dan eindelijk wel over gaat en blijft klingelen als blijkt dat politieke tegenstanders er eigenlijk dezelfde mening op na houden.